Blog Image

Praktijk De Keerkring

De koning, zijn zus en hun familie

Uncategorised Posted on Sun, October 18, 2020 22:21:48

De recente ontmoeting tussen prinses Delphine en koning Filip haalde alle krantenkoppen. En dat was meer dan smeuïge sensatiejournalistiek, waarbij ‘het gewone volk’ zich verkneukelt aan de sappige geschiedenis van de royals. Niet het politieke of dynastieke aspect interesseert me hier.
Deze koning doet hier iets wat zijn vader niet heeft gekund.
Deze ontmoeting draagt de kracht van heling in zich. Heel de familie van Saksen-Coburg ziet er nu anders uit.
We zijn allemaal zoon of dochter van, al zitten we niet in deze situatie, we kunnen ons voorstellen wat dit betekent, om na een heel leven, met veel moeilijke periodes, je (half)zus/(half)broer te ontmoeten.
De kwestie Delphine-koning Albert was niet alleen een zaak die de vorige koning (en koningin) aanging, het ging iedereen in de familie aan. Wat we al te gemakkelijk vergaten is dat deze rechtszaak ook ging om de (half)zus en de (half)broers van de nieuwe prinses en op hun beurt om hun kinderen (want die zouden er eventueel een tante bij krijgen). Als prinses Delphine officieel erkend wordt als dochter van de vorige koning, wordt zij uiteraard ook zus van de andere kinderen van de koning enz…

De uitnodiging die hij stuurde naar zijn zus, is een actie die hij niet alleen doet als mens. De koning is een voorbeeldfiguur en hij maakt hiermee een ruimer signaal. Deze koning is ook echtgenoot, hij is ook broer, hij is ook vader en de keuzes die hij maakt, zijn niet zo maar privé-keuzes, zoals wij die maken, maar raken ze meer. In wat hij als broer of als zoon doet, zeker in de ontmoeting met Delphine, stelt hij een voorbeeld, een koninklijk voorbeeld.
Wanneer hij de (intieme) ontmoeting met zijn zus publiek maakt, is dat een statement. Niet alleen dat zij nu een lid is van de koninklijke familie, niet omdat de rechter dat beslist heeft, maar omdat hij daarvoor kiest. Hij zegt hier ook mee dat wie zo lang een ‘bastaardkind’ genoemd werd, een echt lid van de familie is. (Een buitenechtelijke kind een liefdeskind noemen, klinkt natuurlijk ook heel anders.) Systemisch gezien hoort een liefdeskind ook bij de familie, met weliswaar een aparte plek, want ook de andere ouder (de moeder van Delphine) moet daarin een plek krijgen. Zij hoort ook bij de familie, op een andere manier weliswaar dan koningin Paola een plek heeft. In een opstelling geven we iedereendie tot het systeem hoort een plaats (en dus erkenning). Ook al is er geen enkele band meer tussen koning Albert en zijn vroegere minnares, ook zij verdient een plek, als moeder van Delphine (dat is nu eenmaal een andere moeder dan de moeder van haar halfzus en halfbroers).

Wat mij nog opvalt is dat koning Filip hier anders handelt dan zijn vader. Hoe zit het dan met de loyauteit in heel deze zaak? Moet een loyale zoon niet trouw zijn aan zijn vader?
Hier verhouden loyauteit en eigen keuzevrijheid zich tot elkaar? Loyauteit wordt vaak gezien als het lijdzaam volgen van je ouders, net daarom lijden ook veel mensen onder loyauteit en is zulke loyauteit vooral een gif. Duidelijk is wat loyauteit niet is: loyauteit betekent niet dat de zoon (of dochter) op precies dezelfde manier handelt als zijn/haar vader heeft gehandeld.

Meer nog, het lijkt alsof koning Filip met deze ontmoeting ook iets doet voor zijn vader, dat hij hiermee iets herstelt voor zijn vader (ook al was dat niet zijn bedoeling) en dat is het tegendeel van niet-loyaal zijn. Het zou niet kloppen moest het initiatief enkel van koning Filip komen, dan zou hij zich boven zijn vader stellen. Wat hij nu toont is dat hij een eigen koers vaart en dat is sterk.
Koning Albert wist uiteraard al langer dat Delphine zijn natuurlijke dochter was, alleen kon hij dat om allerlei redenen niet erkennen. We hebben er het raden naar welke persoonlijke, politieke, financiële … redenen daar allemaal een rol in hebben gespeeld. Feit is dat hij tot op het einde alles in het werk heeft gesteld om zich daar tegen te verzetten.
De publiek gemaakte ontmoeting tussen prinses Delphine en koning Filip kan koning Albert helpen om te ‘ontspannen’ en om, wie weet, het contact met zijn dochter aan te gaan, weg van juridische touwtrekkerij. En uiteraard gaat dat niet zomaar. (Je kunt je zo voorstellen dat dat ook tussen prinses Paola en koning Albert voor een intens proces zorgt…)
Er lopen nogal wat bastaardkinderen rond het Belgisch koningshuis. Welk effect zal deze ontmoeting hebben op de familiegeschiedenis… zonder dat we de geschiedenis kunnen herschrijven.

Koning Filip is de zoon van koning Albert. Maar de zoon is niet alleen maar zoon van, hij heeft een eigenheid. Hij maakt gebruik van de kennis van zijn vader en van de traditie van het koningshuis en maakt dan eigen keuzes, waardoor hij zelf een nieuwe traditie creëert. De zoon is zoon van, maar ook een totaal nieuw begin. Dat is merkwaardig aan zoon-schap (en ook aan dochter-schap natuurlijk). Je staat als zoon/dochter in de lijn van, je steunt op je voorouders maar je bent een totaal nieuw begin. Wanneer dat besef van die dubbelheid er is, nl. zich verhouden tot de vorige generaties én tegelijk weten dat je, in een nieuwe tijd en een nieuwe context, een eigen vrijheid en eigen verantwoordelijkheid hebt, levert dat een enorme kracht op. En dat zie je momenteel aan koning Filip. Dat is niet de kracht van een macho – die zijn eigen kwetsbaarheid ontkent – het is de kracht van iemand die zich ook bewust is van de pijn en de tragiek uit het verleden. Maar dat belet hem niet om eigen keuzes te maken en om, vanuit een trouw aan zichzelf, een nieuwe koers uit te zetten.
Ook dat is een mooie boodschap die hij hiermee doorgeeft.



Dat ik je mis

Dagboek Posted on Sun, January 08, 2017 20:46:43

Heel lang geleden dat ik dit nog eens hoorde, Maaike Ouboter verloor haar beide ouders op jonge leeftijd, ze was een tiener. Jaren later nam ze deel aan een singer-songwriterswedstrijd met een zelf geschreven lied: ‘Dat ik je mis’, heel sober, heel eenvoudig, ontroerend én speels, glashelder gezongen, recht naar het hart. Alles zit erin, van ongelooflijk missen tot heel sterk en zelfstandig willen zijn, van eenzaam zijn en nog heel aanwezig voelen…

https://www.youtube.com/watch?v=ObGlgJPCZj4



Colruyt

Dagboek Posted on Mon, September 12, 2016 19:46:46

In mijn weekend-krant lees ik een interview met Jef Colruyt, CEO
van het gelijknamige grootwarenhuis. In de reeks ‘De ziel van de
CEO’ polst journalist Eva Berghmans naar de link tussen de bedrijfsvisie van
de CEO en zijn spiritualiteit. Colruyt is een bedrijf dat mij al
langer fascineert niet zozeer omwille van hun prijzenpolitiek,
maar o.a. omdat het me opvalt met hoeveel plezier de werknemers daar
werken. En, al maken ze duidelijk plezier tijdens hun werk, werken
doen ze wel.

In het bewuste interview gaat het om een belangrijke wending in
zijn bewustwording:

“Een cruciaal moment in zijn persoonlijke ontwikkeling was de
familieopstelling waarmee hij jaren geleden in het
directiecomité aan de slag ging. Zo’n opstelling helpt het
‘slachtoffer’ het antwoord op een vraag (‘Nee, ik ga ze niet aan
uw neus hangen. Maar het ging over mijn rol als ceo.’) te
formuleren met de hulp van onwetende figuranten. ‘Je kiest
mensen uit – de representanten –, die het bedrijf niet kennen en
je geeft ze een rol, bijvoorbeeld: raad van bestuur, directie,
personeel, familie. En dan stel je ze op in de ruimte, om te
zien wie welke impact heeft op de vraag waarmee je worstelt. En
die mensen, die dus van niks weten, zeggen wat ze voelen. Dat ze
zwaar worden, of triestig, of zich liefst zouden willen
omdraaien.’

Het inzicht kwam op het moment dat er elf mensen stonden
opgesteld -– met een stevig accent op representanten van de
familie. ‘Ik kwam met mijn vraag bij mijn vader uit, en voelde
dat daarachter nog een invloed van mijn grootvader zat. Ik wist
pas wat het was toen ik ook mijn overgrootvader had opgesteld.
Uiteindelijk ging mijn probleem terug op een relationeel
conflict tussen mijn grootvader en mijn overgrootvader, die
commerçant was geworden maar in de grond artiest was. Waardoor
hij heel erg worstelde met de vraag of hij wel goed genoeg was.
En of hij ooit goed genoeg kon doen.’

Worstelt hij, baas van een goeddraaiend retailbedrijf, daar
dan mee? ‘Ah ja. Dat is zeker dat.’

Familieopstellingen zijn tot nader order geen techniek waarvan
de effectiviteit door de wetenschap bewezen is.”

Een beetje verder in het interview zegt hij nog het volgende: Het
kan wel zijn dat het allemaal moeilijk rationeel uit te leggen
valt, maar weet je wat? Het werkt.”

Waarschijnlijk kijken nog veel CEO’s raar op bij dit verhaal, maar het toont op zijn minst dat opstellingen misschien wel wat vreemd zijn (soms), maar het betekent allerminst dat je daarom ook wereldvreemd bent. Voila, meer moet dat niet zijn.



Every family…

Dagboek Posted on Wed, June 08, 2016 11:36:45



vind mijn familie

Dagboek Posted on Fri, January 02, 2015 17:58:37

Hoe sterk bloedbanden zijn, merk je pas als ze verbroken zijn – ‘onderbroken’ zegt Else-Marie van den Eerenbeemt. Daarop zijn ook de tv-programma’s gebaseerd die verwanten proberen bijeen te brengen die mekaar jaren, decennia soms, niet meer hebben gezien. ‘Vind mijn familie’ toont ontroerende reportages van mensen die hun vader/moeder/broer/zus terugvinden.
http://vtm.be/vind-mijn-familie/jana-haar-zoektocht-kent-eindelijk-een-einde



vader en zoon

Dagboek Posted on Wed, December 10, 2014 21:57:58

Zo lang geleden dat hier nog eens iets stond, te lang eigenlijk,
maar dit gedicht van Judith Herzberg vond ik toevallig op een poëziesite, dat is een goed nieuw begin, een gedicht over vader en zoon, over de vader die zich in de zoon herkent en zo weer zoon wordt en tegelijk zo zijn eigen vader, je moet geen wees zijn om dat te herkennen … zo eenvoudig en zo diep, zo beeldrijk, je ziet ze zo lopen.

Vader en zoon in hevige regen

Je zoon op je schouders.
Boven hem je paraplu
een lopend torentje
in regen van nu.
Zelf wees geweest
en wees gebleven
zit je daar zelf
op schouders
van ouders, zelf
in de vorm
van een zoontje,
en boven de hoofden
een ronde en kleine
maar troostende droogte.

Judith Herzberg



Unsere Mutter …

Dagboek Posted on Tue, February 11, 2014 23:50:21

Vergangenheitsbewältigung.
Momenteel loopt een schitterende, Duitse serie ‘Unsere Mutter, Unsere Väter’ op Canvas. Ook vanuit systemisch oogpunt interessant. Hoe het huidige Duitsland, zowat 70 jaar na WOII probeert in het reine te komen met het nationaal-socialistische verleden en met de gruwel van de holocaust. Ook vele Duitsers die geen nazi waren, werden gedwongen om aan deze perverse ideologie mee te werken. De meeste Duitsers waren geen nazi … en waren zelf tegelijk dader en slachtoffer.
Trouwens, Hellingers begrip van het persoonlijke geweten (afhankelijk van de al of niet goedkeuring krijgen van de groep) legt ook mooi uit hoe de nazi-ideologie op een bepaald moment zo sterk kon inwerken op een hele cultuur.

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/programmas/reyerslaat/EP_140211_reyers%2Blaat?video=1.1871885



Like father, like son.

Dagboek Posted on Wed, December 18, 2013 22:20:10

‘Kan je echt van een kind houden dat niet jouw bloed heeft?’ zegt een vader in de film ‘Like Father, Like Son’. De film vertelt het verhaal van 2 jongens die bij hun geboorte zijn verwisseld met elkaar en niet bij hun biologische ouders opgroeien… en hoe de beide families daar mee omgaan, eens ze weten dat “hun kind niet hun kind” is. Is opvoeding belangrijker dan de biologische afkomst?
Maar de kwestie toont voor mij ook het vreemde, maar zeer begrijpelijke belang dat we hechten dat ons kind het kind is dat ons ‘genetisch materiaal’ draagt, 50% van de moeder en 50% van de vader. Al is een kind altijd anders dan het kind dat je gedroomd hebt, het feit dat het ‘jouw’ kind is met de zelfde DNA, is niet zo maar een bijkomstigheid.
En … ook al neem je niet zo maar afscheid van het kind dat je 6 jaar hebt opgevoed, als je weet dat een ander kind jouw ‘echte’ biologische kind is, dan verandert dat zo niet alles, dan toch veel.

http://www.cobra.be/cm/cobra/film/film-recensie/131217-sa-recensie-likefatherlikeson



Next »